در مقابل یکدیگر، گروه وسیعی از کشورها که خواهان پیمانی بلندپروازانه بودند، و گروه کوچکتری از کشورهای تولیدکننده نفت و پلاستیک قرار داشتند. گروه اول بر کاهش تولید پلاستیک و قوانین سختگیرانه برای افزودنیهای شیمیایی مضر تاکید داشتند. گروه دوم با محدودیتهای تولید مخالفت میکرد و تأکید خود را بر مدیریت پسماند، بستهبندیهای بهتر، استفاده مجدد و بازیافت قرار داد.
فرایند تصمیمگیری نیز زیر سایه انتقاد قرار داشت. پیشنهادهایی برای رأیگیری در صورت وجود اختلافات غیرقابل حل، با خواست اتخاذ تصمیمها صرفاً بر اساس اجماع برخورد کرد. این شکاف رویهای به بنبست مذاکرات کمک کرد، با وجود مشورتهای طولانیمدت غیررسمی.
از اروپا صدای ناامیدی به گوش رسید. اتحادیه اروپا انتظارات بالاتری داشت و تأکید کرد که روند باید به سوی پیمانی الزامآور که سلامت و محیطزیست را بهتر محافظت کند، ادامه یابد.
بسیاری از کشورها و سازمانهای محیطزیستی از نتیجه ناامید شدند. آنها این فرصت را از دست رفته دانستند، بر ضرورت مقابله با آلودگی فزاینده پلاستیکی تأکید کردند و خواستار رهبری قویتر شدند. سازمانها از کشورهایی که اهداف بلندپروازانه دارند خواستند که قویتر عمل کنند و سطح انتظارات را پایین نیاورند، به خصوص چون مذاکرات قبلی نتایج ملموس اندکی داشتهاند.
این بنبست بر شکستهای گذشته بنا شده است. دوره مذاکرات قبلی که سال گذشته در کره جنوبی برگزار شد، نیز بدون توافق پایان یافت. این الگو ترس را افزایش میدهد که بدون تغییر رویکرد سازمان ملل، روند بین خواست کاهش تولید جدید و درخواست برای بهبود جمعآوری و پردازش گیر بیفتد.