سالها است که کشاورزان در انگلستان و ولز از رسوبات تصفیهخانههای فاضلاب برای غنیکردن مزارع و مراتع خود استفاده میکنند. این ماده ارزانتر از کودهای مصنوعی و آفتکشها است و به همین دلیل در دورههای افزایش هزینهها، جایگزین جذابی محسوب میشود. هر سال میلیونها تن از این ماده در مناطق روستایی پخش میشود.
در این باقیماندهها مقادیر قابلتوجهی از مواد شیمیایی شامل فلزات سنگین، میکروپلاستیکها و موادی موسوم به PFAS شناسایی شدهاند که به دلیل ماندگاری بالا شناخته شدهاند. این مواد خودبهخود از محیط زیست حذف نمیشوند بلکه در خاک انباشته شده و میتوانند از طریق محصولات کشاورزی وارد زنجیره غذایی شوند.
یکی از مشکلات بزرگ این است که آلودگی محدود به زمینهای کشاورزی نیست. بر اثر باران و شستشو، این مواد به آبهای سطحی نیز راه مییابند. تحقیقات نشان میدهد که رودخانهها و جویبارها به طور فزایندهای با این باقیماندهها بارگذاری میشوند و آلودگیهای موجود آبها را شدیدتر میکنند.
پزشکان و سازمانهای محیط زیستی هشدار دادهاند که پیامدهای این وضعیت میتواند برای سلامت عمومی جدی باشد. آنها ارتباط بین قرار گرفتن طولانیمدت در معرض PFAS و مشکلات سلامتی از جمله برخی از انواع سرطانها را برجسته میکنند. همچنین تأکید دارند که سیاستهای فعلی نوعی آزمایش بزرگ است که ریسکهای آن به اندازه کافی بررسی نشدهاند.
کشاورزان بریتانیایی انتخاب خود را با توجه به واقعیت اقتصادی توجیه میکنند. برای بسیاری از شرکتهای کشاورزی، استفاده از لجن فاضلاب ارزان تنها راه قابل پرداخت برای حفظ بهرهوری زمینشان است. آنها تأکید دارند که استفاده از این ماده به طور رسمی مجاز است و در چهارچوب قوانین موجود عمل میکنند. در عین حال برخی کشاورزان اذعان دارند که به سیستمی وابسته شدهاند که پیامدهای آن تنها در بلندمدت مشخص خواهد شد.
دولت بریتانیا تاکنون به انتقادات رو به رشد واکنش نشان داده است. برنامههایی برای تشدید قوانین مربوط به استفاده از لجن فاضلاب اعلام شده است. این برنامهها شامل کنترلهای سختتر بر ترکیب ماده، پایش دقیقتر پیامدها و احتمالاً ممنوعیت برخی مواد مضر است.