طبق گزارش مؤسسه تونِن در براونشوایگ، این کاهش تا سال ۲۰۳۰ به طور روزانه بیش از صد هکتار خواهد بود. این مقدار دو برابر میزان کاهش زمین در ده سال گذشته است که سالانه ۵۰ هکتار از دست میرفت.
این کاهش محاسبهشده بر اساس برنامهریزیهای سیاسی کنونی است. بر اساس نظر دانشمندان، تا سال ۲۰۳۰ بیش از ۲۰۰٬۰۰۰ هکتار زمین برای ساخت و ساز و احداث جادهها نیاز خواهد بود. همچنین، بنا بر گفته آنها، توسعه برنامهریزی شده منابع انرژی تجدیدپذیر، به ویژه انرژی خورشیدی فتوولتائیک در فضای باز، تا سال ۲۰۳۰ بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ هکتار فضای باز را مورد نیاز قرار خواهد داد.
در عین حال، مناطق وسیعتری برای مکانهای زیست نزدیک به طبیعت و مخازن کربن جهت حفظ تنوع زیستی و حفاظت از اقلیم مورد نیاز است. پژوهشگران بر این باورند که چنین الزامات اجتماعی موجب تغییرات در کاربری زمین نظیر جنگلکاری مجدد، افزایش پوشش جنگلی و مرطوبکردن مناطق مردابی خواهد شد که مجموعاً بیش از ۵۰۰٬۰۰۰ هکتار را شامل میشود.
نویسندگان مطالعه جدید مؤسسه تونِن پیشبینی میکنند که نتیجه نهایی از دست دادن بیش از ۳۰۰٬۰۰۰ هکتار از زمینهای کشاورزی خواهد بود. آنها همچنین انتظار دارند استفاده چندگانه از سطوح و مناطق بتواند بخشی از نیاز به فضا را کاهش دهد. به عنوان نمونه، پارکهای خورشیدی پوششی بر سقف پارکینگها و درحاشیه بزرگراهها و استفاده کشاورزی در مناطق مردابی مرطوب شده ذکر شدهاند.