مذاکرات بخشی از تلاشی جهانی برای مهار آلودگی رو به رشد پلاستیکی است. انتظار میرود امسال توافقی الزامآور حاصل شود.
یکی از نکات بحثبرانگیز، تعیین حداقل و حداکثر برای پلاستیک جدید و بستهبندیهای بازیافتی است. چندین کشور خواستار مقررات سختگیرانهاند، اما برخی هیئتهای دیگر ترجیح میدهند ابتدا توافقهای داوطلبانه را امتحان کنند.
یکی از موانع اصلی نسبت قیمت بین پلاستیک نو و بازیافتی است. در بسیاری از کشورها تولید پلاستیک جدید از نظر مالی جذابتر از جمعآوری، تمیز کردن و بازیافت پلاستیکهای قدیمی است. این شکاف اقتصادی باعث میشود سرمایهگذاریها در شرکتهای بازیافت کاهش یافته یا حتی متوقف شود.
بعلاوه، بازیافت تنها راه بازیابی پلاستیک نیست. به طور فزایندهای به پلاستیکهای زیستی تجزیهپذیر برای بستهبندیها نیز توجه میشود.
آسیبهای محیط زیستی ناشی از آلودگی پلاستیک در سراسر جهان در حال افزایش است. پلاستیکها در ساحلها پراکندهشده، در رودخانهها و اقیانوسها تجمع مییابند و در حیوانات یافت میشوند. همچنین میکروپلاستیکها، ذرات ریز ایجاد شده بهخاطر سایش و تجزیه، از طریق هوا، آب و زنجیرههای غذایی پخش میشوند که عواقب ناشناختهای برای انسان و طبیعت دارند.
هزینه سالانه جمعآوری، تفکیک و پردازش بستهبندیهای پلاستیکی در سطح جهان به میلیاردها دلار میرسد. شهرداریها، بازیافتکنندگان و تولیدکنندگان از هزینههای بالا شکایت دارند که به ندرت بهطور کامل جبران میشود. بسیاری از کارخانجات بازیافت در نتیجه ضرر کار میکنند که منجر به تعطیلی یا به تعویق افتادن سرمایهگذاریهای جدید میشود.
یکی از راهکارهای احتمالی مطرح در اروپا، وضع مالیات بر تولید پلاستیک نو است. این کار نه تنها باید مصرف را کاهش دهد، بلکه میتواند موقعیت رقابتی پلاستیک بازیافتی بدون مالیات را بهبود ببخشد. این طرح در حال بررسی است اما هنوز به صورت قطعی اجرا نشده است.
با وجود اختلاف دیدگاه میان کشورها، به طور گسترده پذیرفته شده که رسیدگی به بحران پلاستیک بسیار ضروری است. هیئتها بر این باورند که مصرف فعلی پلاستیک از نظر اقتصادی و زیستمحیطی پایدار نیست. پرسش این است که آیا این کنفرانس میتواند اراده سیاسی و همپیمانی کافی برای رسیدن به توافقهای ملموس و قابل اجرا ایجاد کند یا خیر.