نتیجه انتخابات پارلمانی بریتانیا به دلیل نظام حوزهای ('برنده همه را میبرد') انجام مقایسه قدرت بین احزاب سیاسی را تقریباً غیرممکن میسازد. اگرچه جابجایی دهها کرسی اضافی پارلمان به طور گسترده به عنوان «پیروزی بزرگی» برای محافظهکاران توصیف میشود، اما سود آنها در مقیاس درصدی سراسری تقریباً تنها یک درصد است.
نسبت به نتیجه انتخابات ۲۰۱۷، حزب توریها با تقریباً نیم میلیون رای اضافی از ۴۲.۴ به ۴۳.۶ درصد افزایش یافتهاند. در واقع بوریس جانسون هیچ افزایش رأیی کسب نکرده، بلکه محافظهکاران افزایش کرسی داشتهاند. و در واقع محافظهکاران به خاطر نارضایتی از حزب کارگر و کوربین بود که آنها صدمه دیدند و محافظهکاران کرسیهای بیشتری گرفتند.
نیجل فراژ، مخالف سرسخت اتحادیه اروپا، به سرعت بخشی از این پیروزی حزب توری را به نام خود ثبت کرد: حزب برگزیت او در تقریباً ۴۰۰ از ۶۵۰ حوزه انتخابیه با نامزد مستقل شرکت نکرد. در حوزههایی که حزب برگزیت شرکت کرد، نامزدهای آنها گاهی ۱۵ یا ۲۰ درصد آراء محلی را کسب کردند (اما با این حال در هیچ کجا بزرگترین نبودند و کرسیای به دست نیاوردند.)
آراء حزب برگزیت به ضرر هم حزب کارگر و هم محافظهکاران بوده، چنانکه از ارقام اولیه بر اساس حوزهها مشخص است. در مقیاس کشوری حزب برگزیت با حدود ۶۵۰۰۰۰ رأی نزدیک به ۲ درصد کسب کرد. فراژ اکنون این وارونگی را به عنوان منطق به کار میبرد: جایی که حزب برگزیت شرکت نکرد، برگزیتگرایان واقعی تنها میتوانستند به بوریس جانسون رای دهند و به او کمک کردند تا نخستوزیری خود را تمدید کند.
برای نتیجه حزب کارگر قضیه برعکس است. حزب کارگر نسبت به ۲۰۱۷ (فقط دو سال پیش) از ۴۰.۰ به ۳۲.۲ درصد سقوط کرد، که یک زیان بزرگ تقریباً هشت درصدی است. در انتخابات ۲۰۱۷ نیز کوربین رهبر حزب بود. ۳۲.۲ درصد کنونی تفاوت زیادی با ۳۵ درصدی که حزب کارگر در ۲۰۰۵ پیروز شد ندارد. همچنین این ۳۲.۲ درصد بالاتر از نتایج ۲۰۱۰ و ۲۰۱۵ است.
اما چون محافظهکاران پایه رأی خود را حفظ کردند و حزب کارگر بسیاری از رأیدهندگانش را از دست داد، در چند ده حوزه که اختلافات داخلی در ۲۰۱۷ کم بود، اکنون محافظهکاران از نامزد حزب کارگر پیشی گرفتند و جایگاه اول (و تنها!) را کسب کردند.
برای لیبرال دموکراتها شرایط حتی تلختر است: این حزب در مقیاس درصدی سراسری به طرز چشمگیری رشد کرد. آنها از ۷.۴ به ۱۱.۵ درصد افزایش یافتند. اما با این همه در هیچ حوزهای که پیشتاز بودند، بزرگترین حزب نشدند: دقیقاً در حوزه رهبر حزب، جو سوینسون. پیروزی حزب ملی اسکاتلند (SNP) در اسکاتلند با ۱۳ کرسی اضافی و مجموعاً ۴۸ کرسی، عمدتاً به ضرر حوزههای محافظهکار و همچنین برخی کرسیهای حزب کارگر بوده است.
برای مقایسه دقیقتر نسبتهای قدرت سیاسی در بریتانیا باید منتظر انتشار نتایج حوزهای انتخابات بود که با نتایج دو سال پیش مقایسه گردد و به مقیاس درصدی کشوری محاسبه شود. اما همین حالا نیز روشن است که میلیونها رأیدهنده حزب کارگر به محافظهکاران منتقل نشدهاند. این هشت درصد رأیدهندگان غیرکارگری بخشی به SNP، بخشی به لیبرال دموکراتها، بخشی در مناطق کارگری به حزب برگزیت و همچنین به محافظهکاران رای دادهاند.