سوختهای زیستی به عنوان جایگزینی برای سوختهای فسیلی در نظر گرفته میشوند تا گازهای گلخانهای بخش حمل و نقل را کاهش دهند. در ده سال گذشته، اتحادیه اروپا حدود 430 میلیون یورو یارانه برای تشویق تولید این سوختها صرف کرده است. اما گذار از تحقیقات آزمایشگاهی به تولید واقعی در مقیاس بزرگ رخ نداده و ممکن است سالها به طول انجامد.
یکی از انتظارات طولانیمدت این بود که محصولات طبیعی کشاورزی و باغبانی بتوانند مواد اولیهای برای سوختهای جدید و دوستدار محیط زیست باشند. تا کنون سوختهای زیستی تولید شده عمدتاً به عنوان افزودنی به بنزین، دیزل و کرنرین عادی استفاده شدهاند و آن هم به میزان بسیار محدود.
علاوه بر این، در دسترس بودن زیستتوده مناسب استفاده از سوختهای زیستی را محدود میکند. کمیسیون اروپا انتظار داشت که تشویق و استفاده از این سوختها استقلال انرژی اتحادیه اروپا را افزایش دهد. اما در عمل، بسیاری از مواد اولیه عمدتاً از کشورهای سوم وارد میشوند (مثلاً واردات روغن سرخکردنی مصرفشده از چین، بریتانیا، مالزی و اندونزی).
دیوان محاسبات اروپا نتیجه گرفته است که سیاستهای اروپایی در راهاندازی تولید و سرمایهگذاری در این بخش جدید موفق نبودهاند. به عنوان مثال، هواپیمایی میتوانست مصرفکننده بزرگی از سوخت زیستی باشد و اتحادیه اروپا قبلاً تصمیماتی در این مورد اتخاذ کرده است. سطح لازم برای سوخت پایدار هواپیما تا سال 2030 برابر 2.76 میلیون تن معادل نفت تعیین شده و ظرفیت تولید واقعی کنونی به سختی به یک دهم این مقدار میرسد.
آینده سوختهای زیستی در حمل و نقل جادهای نیز در سالهای اخیر نامشخص شده است. تمرکز زیاد بر انتقال به خودروهای الکتریکی همراه با توقف فروش خودروهای بنزینی و دیزلی جدید در سال 2035 ممکن است به معنای آن باشد که سوختهای زیستی به ندرت بتوانند به صورت گسترده در حمل و نقل جادهای اتحادیه اروپا به کار گرفته شوند.