نخست‌وزیر گرجستان نقدهای اروپایی درباره پسرفت دموکراتیک را رد کرد

پارلمان اروپا در هفته گذشته در یک قطعنامه غیرالزام‌آور درباره آنچه وخامت شدید وضعیت دموکراتیک در گرجستان می‌داند، اظهارنظر کرد. در این میان به قانون اخیر «تاثیرات خارجی»، سرکوب معترضان و ارعاب اعضای اپوزیسیون اشاره شده است. این تحولات در تضاد با ارزش‌ها و اصول اروپایی قلمداد می‌شوند.

نخست‌وزیر گرجستان که پیش‌تر انتقادهای اروپایی را جانبدارانه خوانده بود، این قطعنامه را «خجالت‌آور» و «غیرقابل قبول» توصیف کرد. به گفته کوباسیجتسه، هیچ سرکوب یا انحرافی از قواعد دموکراتیک رخ نداده است. او می‌گوید نهادهای اروپایی در امور داخلی کشورش دخالت می‌کنند.

در همین حین، شکاف درون گرجستان میان رئیس‌جمهور طرفدار اروپا، سالومه زورابیشویلی، و حاکمان کنونی حزب رویای گرجستان که اخیراً راهبردی با گرایش بیشتر به روسیه در پیش گرفته‌اند، افزایش می‌یابد. این موضع طرفدار مسکو تنش‌ها را دامن زده در حالی که بخش بزرگی از جمعیت همچنان خواهان گرایش به اروپا هستند.

گرجستان رسماً درخواست عضویت در اتحادیه اروپا داده است، اما روند پیوستن به کندی پیش می‌رود. گرچه سال گذشته وضعیت کشور به عنوان نامزد عضویت اعطا شد، پیوستن واقعی هنوز در آینده‌ای دور قرار دارد. این درخواست همچنین از درخواست سه کشور غرب بالکان که تقریباً همزمان درخواست عضویت داده‌اند، جدا شده است.

اتحادیه اروپا در عوض می‌خواهد عضویت اوکراین و مولداوی را تسریع کند. با توجه به تهدید فزاینده از جانب روسیه، بروکسل ادغام سریع این دو کشور را به عنوان اولویت استراتژیک می‌بیند. گرجستان در این میان تا کنون فاصله بیشتری حفظ شده است، که بخشی از آن ناشی از کاهش اعتماد به حاکمان کنونی است.

در قطعنامه پارلمان اروپا نه تنها وضعیت موجود در گرجستان محکوم شده، بلکه اقدامات مشخصی نیز پیشنهاد شده است. از جمله درخواست تحریم‌های شخصی علیه بیدزینا ایوانیشویلی، تاجر ثروتمندی که به عنوان چهره‌ای تاثیرگذار پشت حزب حاکم شناخته می‌شود. سایر سیاستمداران و تاجران طرفدار روسیه نیز به عنوان هدف‌های احتمالی تحریم‌های اتحادیه اروپا مطرح شده‌اند.

بدین ترتیب تنش‌ها میان گرجستان و اتحادیه اروپا بیشتر می‌شود. در حالی که بروکسل نگران گرایش کشور به سمت رفتارهای اقتدارگراست، دولت گرجستان در مسیر خود پافشاری می‌کند. این رویکرد نه تنها می‌تواند روند پیوستن سریع به اتحادیه اروپا را به تأخیر اندازد، بلکه اعتماد شرکای بین‌المللی به ثبات کشور را نیز تضعیف می‌کند.