یکی از اجزای مهم این است که درخواستهای افرادی از کشورهایی که به عنوان «امن» شناخته شدهاند، بتواند سریعتر بررسی و رد شود. ایده پشت این موضوع این است که روندها کوتاهتر شود. این موضوع شامل متقاضیانی از بنگلادش، کلمبیا، مصر، هند، مراکش، تونس و کوزوو میشود.
آنچه دقیقاً «امن» معنی میدهد و اینکه چند بار فهرست کشورهای «امن» میتواند بینمدت تغییر کند، هنوز مشخص نیست.
همچنین قرار است نقش داشته باشد که فرد بهصورت «موقت» به کجا میتواند فرستاده شود، در انتظار بررسی درخواست پناهندگیاش. برنامههایی مطرح است که متقاضیان بتوانند به کشوری خارج از اتحادیه اروپا که به عنوان امن شناخته میشود فرستاده شوند، حتی اگر آن کشور زادگاهشان نباشد.
نحوه کنترل اینکه آیا فرد در آن کشور موقت واقعاً حفاظت دریافت میکند یا خیر، به گفته منتقدان هنوز تدوین نشده است.
بخش دوم از پیشنهادی که اکنون توسط وزرای اتحادیه اروپا و سیاستمداران اتحادیه اروپا تصویب شده، بازگرداندن است: اخراج سریعتر افرادی که حق اقامت دریافت نکردهاند. طبق اعلام کمیسیون اروپا، «سه نفر از هر چهار پناهجوی رد شده» پس از رد درخواستشان به کشور خود بازنمیگردند. این موضوع باید طبق برنامهها تغییر کند.
برای این منظور ابزارهای سختگیرانهتری مطرح است، مانند امکان نگهداری طولانیتر در انتظار بازگشت، ممنوعیتهای سختگیرانهتر یا بلندمدتتر ورود و وظایف جدید برای افراد بدون مدارک که باید بروند. منتقدان میگویند که چه تضمینهایی در چنین شرایطی اعمال میشود و چگونه نظارت سازماندهی میشود هنوز مشخص نیست.
حقوق بشر و حمایت حقوقی نقطه اختلافنظر مکرر است. نگرانیهایی درباره بازداشت، اخراج و فرستادن به کشورهای خارج از اتحادیه مطرح است، در حالی که تأکید میشود حقوق باید رعایت شود. در بخشیها توضیح دقیقی در مورد اینکه چگونه این موارد در عمل اتفاق میافتد هنوز وجود ندارد.
از منظر سیاسی، بسته مهاجرت بحثبرانگیز است: جناحهای مرکز-راست و محافظهکار حمایت احزاب رادیکال یا افراطی راست را به دست آوردند، که با انتقاد و اتهامات «همکاری با راست» از سوی جناحهای لیبرال و مرکز-چپ مواجه شد. در عین حال، طرفداران تأکید میکنند که سیاست سختگیرانهتر برای کنترل مهاجرت ضروری است.
کشورهای اتحادیه اروپا هنوز در مورد یک بخش مهم از رویکرد جدید به توافق نرسیدهاند: تقسیم محل اسکان پناهجویان پذیرفته شده در ۲۷ کشور اتحادیه اروپا. برخی از کشورهای اتحادیه تمایل ندارند پناهجویانی از کشورهای دیگر اتحادیه را پذیرش کنند. در این صورت، چنین کشورهایی که امتناع میکنند باید به هزینههای نگهداری پناهجویان در کشورهای دیگر اتحادیه نیز کمک مالی کنند.