ایالات متحده می‌خواهد اروپا در مذاکرات صلح پیش رو با روسیه و اوکراین شرکت کند. به گفته مذاکره‌کنندگان آمریکایی، جایگاهی اروپایی سر میز مذاکرات خواهد بود، اما روسیه هنوز تأیید نکرده است که با این مشارکت موافق است.
نمایندگان آمریکایی ویتکوف و کوشنر روز پنج‌شنبه در مسکو دو ساعت با رئیس‌جمهور روسیه، پوتین، دیدار کردند. سپس به دوبلین سفر کردند و رئیس‌جمهور اوکراین ولودیمیر زلنسکی را در جریان مذاکرات خود گذاشتند. دور بعدی مذاکرات هفته آینده در ابوظبی انتظار می‌رود.
جایگاه ثابت
زلنسکی بر این تأکید دارد که اروپا باید جایگاه ثابتی در روند صلح داشته باشد. به گفته او توافق‌ها درباره آینده اوکراین نباید بدون حضور اروپایی‌ها صورت گیرد. او همچنان مخالف واگذاری قلمرو اوکراین به روسیه است.
اما در نشست سران اروپا در دوبلین، رهبران دولت‌ها هنوز در مورد اینکه چه کسی باید از طرف اروپا مذاکره کند، اختلاف نظر دارند. اتحادیه اروپا هنوز نماینده مشترکی تعیین نکرده است. همچنین وضعیت صلاحیت‌های این نماینده و مشارکت کشورهای اروپایی غیرعضو اتحادیه اروپا نیز نامشخص است.
کالاس و کوستا
نماینده امور خارجه اتحادیه اروپا کایا کالاس و رئیس شورای اروپا آنتونیو کوستا خود را کاندیداهای تعیین‌شده می‌دانند. آن‌ها به توافقات موجود درباره نمایندگی اروپا در مسائل بین‌المللی امنیتی اشاره می‌کنند. از جمله استونی از نامزدی آن‌ها حمایت می‌کند، در حالی که لوکزامبورگ به ویژه کوستا را پیشنهاد می‌دهد.
سه یا پنج
گزینه دیگر، هیئتی متشکل از قدرت‌های بزرگ اروپایی است. آلمان، فرانسه و بریتانیا می‌توانند به‌طور مشترک مذاکره کنند و احتمالاً ایتالیا و لهستان نیز به آن افزوده شوند. بدین ترتیب، بریتانیا که دیگر عضو اتحادیه اروپا نیست اما نقش نظامی مهمی دارد، مستقیماً نمایندگی خواهد شد.
موضوع مذاکرات اکنون فراتر از پایان جنگ روسیه علیه اوکراین است. واشنگتن و مسکو همچنین می‌خواهند درباره وضعیت امنیتی آینده بین روسیه و بقیه اروپا گفت‌وگو کنند. موضوعاتی مانند ناتو، حضور نظامی و تضمین‌های امنیت بین‌المللی مطرح می‌شود.
تضمین‌ها
پوتین خواستار محدودیت در گسترش بیشتر ناتو است و با حضور نیروهای نظامی اروپایی در اوکراین پس از توافق صلح مخالفت می‌کند. او هشدار داده است که چنین نیروهایی توسط روسیه به عنوان اهداف نظامی شناخته خواهند شد.
دولت‌های اروپایی نگرانند که واشنگتن و مسکو پشت پرده توافق‌هایی انجام دهند که مستقیماً بر سیاست دفاعی خود آن‌ها تأثیر بگذارد. بنابراین آن‌ها خواهان نظارت بر هر ترتیبی هستند که امنیت آینده قاره را تعیین کند. یکی از بخش‌های مهم این، تضمین‌های امنیتی معتبر برای اوکراین است تا از حمله مجدد روسیه پس از آتش‌بس جلوگیری شود.
