Samningaviðræður eru hluti af alþjóðlegri viðleitni til að vaða sóun vaxandi plastmengunar. Í ár er áætlað að bindandi samkomulag verði gert.
Það helsta í umræðunum er að setja hámark á nýju plasti og lágmark fyrir fleiri endurunnnar umbúðir. Nokkur lönd leggja til strangar reglugerðir, en aðrar sendinefndir vilja fyrst reyna sjálfboðaliðasamninga.
Eitt stórt vandamál er verðmunurinn á nýju og endurunnu plasti. Í mörgum löndum er fjárhagslega hagstæðara að framleiða nýtt plast en að safna saman, hreinsa og endurvinna gamalt plast. Þessi efnahagslegi munur veldur því að fjárfestingar í endurvinnslufyrirtækjum dragast saman eða stöðvast alveg.
Auk þess ræðst endurnýting plasts ekki eingöngu af endurvinnslu. Sífellt er líka horft til lífbrotnar plastefni fyrir umbúðir.
Umhverfisskaði plastmengunar eykst um allan heim. Plast berst um strendur, safnast fyrir í ám og höfnum og finnst í dýrum. Einnig dreifast örplastagnir, smáar agnir sem myndast við slit og niðurbrot, með lofti, vatni og fæðukeðjum, með óvissu afleiðingum fyrir menn og náttúru.
Árlegir kostnaður við söfnun, flokkun og meðhöndlun plastumbúða er í milljörðum á heimsvísu. Sveitarfélög, úrgangsfyrirtæki og framleiðendur kvarta yfir háum kostnaði sem sjaldan endurheimtist að fullu. Margir endurvinnslustöðvar reka rekstur með tapi sem leiðir til lokana eða seinkunar fjárfestinga.
Ein möguleg lausn sem til er í Evrópu er að leggja skatt á framleiðslu nýs plasts. Með því ætti ekki aðeins neysla að lækka heldur einnig samkeppnisstaða óskattar endurunnins plasts að batna. Þessi aðgerð er nú í skoðun en ekki enn formlega innleidd.
Þrátt fyrir sjónarmiðamun meðal landa ríkir víðtæk viðurkenning á því að nauðsynlegt sé að takast á við plastvandann. Sendinefndir eru sammála um að núverandi plastnotkun sé óhagkvæm bæði efnahagslega og vistfræðilega. Spurningin er hvort ráðstefnan geti skapað næga pólitíska vilja og einhug til að koma á framfæri skýrum og bindandi samningum.