Á móti hvor öðru stóðu stór hópur landa sem vill metnaðarfullan samning og minni hópur olíu- og plastframleiðslulanda. Fyrri hópurinn þrýsti á að draga úr plastframleiðslu og koma á strangari reglum um skaðleg efnaaukefni. Seinni hópurinn var á móti framleiðslutakmörkunum og lagði áherslu á úrgangsstjórnun, betri umbúðir, endurnotkun og endurvinnslu.
Þannig var einnig ákvarðanatökunni gagnrýnd. Tillögur um að hægt væri að kjósa þegar ósættanleg ágreiningur væri fyrir hendi gekk ekki upp vegna þess að krafan var að ákvarðanir yrðu teknar einungis með samkomulagi. Þessi verklagslegu skil mátti þakka fyrir að viðræðurnar stölluðu, þrátt fyrir langvarandi óformlegar ráðagerðir.
Frá Evrópu heyrðist vonbrigða. Evrópusambandið hafði meiri væntingar og undirstrikaði að vinna þyrfti áfram að bindandi samningi sem verndar heilbrigði og umhverfi betur.
Mörg lönd og umhverfisstofnanir brugðust við niðurstöðunni með vonbrigðum. Þau töldu að hér hefði tapast tækifæri, bentu á hraðvaxandi plastmengun og kölluðu eftir meiri forystu. Stofnanir hvöttu metnaðarfull lönd til að gera kröftugra atlögu og lækka ekki standardinn, einkum þar sem fyrri samningahringir höfðu skilað lítilli raunverulegri niðurstöðu.
Þessi stöðnun byggir á fyrri mistökum. Fyrri samningahringur, sem haldinn var í Suður-Kóreu í fyrra, lauk einnig án samkomulags. Þessi mynstur eykur óttann um að án stefnu breytingar Sameinuðu þjóðanna verði ferlið fast í togstreitu milli vilja til að draga úr nýrri framleiðslu og krafa um að einblína á söfnun og meðhöndlun úrgangs.