Minnkunnin var örlítið minni en árin þar á undan, en nú hefur hún náð sögulegu lágmarki. Fjórðungur af neyttu kjöti í Þýskalandi er fuglakjöt, einkum kjúklingakjöt. Það var neytt mun meira á síðasta ári: frá 12,2 upp í 13,1 kíló.
Í Þýskalandi hefur löngum staðið yfir samfélagsumræða um nútímavæðingu landbúnaðar og búfjár. Í henni beinist sérstök athygli að miklu magni dýramola sem þarf að dreifa á mólendi, og að vinnuskilyrðum og gæðum í sláturhúsum Þýskalands. Sérfræðihópur Borchert-nefndarinnar kynnti fyrir um tveimur árum ítarlegt áætlun í þessum efnum.
Meðal þeirra mikilvægu þátta er að bæta velferð dýra í svínabúum og mjólkurframleiðslu. Til þess þurfa fjárhús að stækka, að hluta til fjármögnuð (á einhvern hátt) af stjórnvöldum. Um það ríkir enn ekki samkomulag í þýskri stjórnmálum.
Framtíðarnefnd landbúnaðarins (ZKL) telur að stuðningur ríkisins eigi að vera fjármagnaður með hækkun virðisaukaskatts á matvælum sem innihalda dýraafurðir. Þetta höfðu reiknivélfræðingar Borchert-nefndarinnar í Berlín tilkynnt í ráðleggingum til kanslara Olaf Scholz.
Í fyrri ráðleggingum um róttækar landbúnaðarbreytingar voru nefndar þrjár mögulegar leiðir til samneyslufjármögnunar: hækkun virðisaukaskatts á kjöt og mjólkurvörur, ný kjötgjald, eða styrkur úr ríkissjóði. Í kosningabaráttu 2021 náðu núverandi stjórnarflokkarnir – miðjuflokkarnir SPD, Græningjar og FDP – ekki saman um málið.
Kjarni málsins var (og er enn) hver eigi að greiða þessa styrk: bændurnir sjálfir, kjötneyslendur eða allir skattgreiðendur. Fjármálasérfræðingar segja nú að hækkun virðisaukaskattsins (sem var lækkaður fyrir tveimur árum) sé einfaldasta og framkvæmdarhæfasta lausnin.
Þýska bændasamtökin DBV eru gegn þessu: hærri virðisaukaskattur eða nýtt sér-gjald á kjöt gerir neyslu dýrari og gæti dregið úr sölu. Formaður DBV, Joachim Rukwied, styður greiðslu úr sameiginlegu sjóðakerfi, með skattlagningu.