Það að lífræni matvælakeðjan í Þýskalandi vex hratt má að hluta til þakka örvandi stefnu þýsku stjórnvalda. Markaðsvirði lífrænna matvæla í Þýskalandi nemur næstum €16 milljörðum. Þýskaland er þar með efst í ESB-27.
Hollensku útflutningsfyrirtækin sem selja lífræn matvæli geta haft hag af þessu, segja landbúnaðarráðherra Peter Vermeij og landbúnaðarráðgjafinn Anna Sandl.
Í viðtali við Agroberichtenbuitenland nefna þeir vöxt lífræna hluta sem einn af eftirtektarverðustu þróunum. Næstum 11% (1,6 milljón hektarar) af bæjardlandi Þýskalands er nú unnið lífrænt. Nýr þýskur ríkisstjórn (SPD, Græningjarnir og FDP) leggur mikla áherslu á þetta. Markmiðið er að 30% landbúnaðarlendisins verði unnið lífrænt árið 2030.
„Þetta markmið gengur því lengra en 25% sem koma fram í Grænu sáttmálanum og Farm-to-Fork stefnunni frá Evrópusambandinu og er víða samþykkt í þýsku stjórnmálunum. Þessi vöxtur sprettur úr áhyggjum af loftslagsbreytingum, umhverfi, líffræðilegri fjölbreytni og neysluvenjum. Pólitískur þrýstingur á að láta lífræna geirann vaxa er því mikill,“ segir Vermeij.
Hollensku landbúnaðarráðgjafarnir í Berlín og München spyrja sig þó hvort markmið 30% sé raunhæft. Sandl segir: „Þýskaland er ekki eins velmegandi og margir halda. Hér er líka fátækt. Lífræn vörur eru frekar dýrar og ekki allir hafa efni á þeim. Æskilegur vöxtur er líklega aðeins mögulegur ef verðmunurinn milli hefðbundins og lífræns minnkar.“
Stórt áhuga þýskra neytenda á lífrænum mat er aðallega spurning um hugarfar, segir landbúnaðarráðherra Peter Vermeij. „Um 70% Þjóðverja búa á landsbyggðinni og bera virðingu fyrir hefðbundnu bændalífi. Þetta endurspeglast í hillum í matvöruverslunum.“
Margir þýskir bændur eru að íhuga að fara yfir í lífræna framleiðslu. Ein af hverjum fimm hefur áhuga, samkvæmt rannsókn Þýska bændasamtakanna. Á Suður-Þýskalandi er meira en fjórðungur landbúnaðarverkefna móttækilegur fyrir slíkri breytingu.
„Það mikla áhugasvið í suðri er ekki óvenjulegt,“ segir Sandl. „Vegna fjalllendis er erfitt fyrir fyrirtækin að auka framleiðslu. Skipti yfir í lífræna framleiðslu er því ekki stór fyrir bændur í suðri.“
Vermeij tekur fram að munur sé á stefnu hollenskra og þýskra stjórnvalda. Holland er samkvæmt honum að velja sjálfbærni í landbúnaði og hringrásarlandbúnað. Í Hollandi er lítið sértækt stefnumótun fyrir lífrænan landbúnað, en í Þýskalandi er slíkt til staðar.