Ráðherrarnir ákváðu að ESB skuli formlega losa 90% minna gróðurhúsalofttegundir árið 2040 en árið 1990, eins og loftslagssendiherra Wopke Hoekstra hafði lagt til. En 27 ESB-löndin mega framkvæma allt að fimm prósent af þeirri minnkun með svokölluðum kolefniskröfum í löndum utan ESB.
Nú þegar ESB-löndin ætla að verja hundruði milljarða evra til viðbótar á næstu árum í að koma af stað evrópskri varnariðnaði og auka auk þess efnahagslíf Evrópu, er sífellt meira horft fram hjá fjárfestingum í loftslagsmálum, umhverfi og sjálfbærni.
Það mýkta samkomulag um CO2 kveður einnig á um að síðar megi kaupa auka fimm prósent, ef kemur í ljós að lönd ná ekki sínu innlenda markmiði. Með þessu gæti raunveruleg losunarminnkun á evrópsku landssvæði lækkað niður í 80 prósent.
Yfirlýsingin er leiðbeinandi en ekki lagalega bindandi. Hún er ætluð sem pólitísk leiðarljós næstu fimm árin, þar til Evrópuþingið og ráðið taka ákvörðun um löggjöf. Nokkur lönd, þar á meðal Ungverjaland, Pólland og Ítalía, andmæla bindandi skuldbindingum.
SVAða- og austur-evrópsk lönd þrýstu á að fá meiri svigrúm til að forðast efnahagslegt tjón. Holland, Spánn og Svíþjóð lögðu áherslu á að viðhalda frumkvæðinu vegna ótta um að Evrópa muni missa loftslagsforystu sína annars.
Hluti af málamiðluninni er einnig frestun á ETS II-kerfinu, nýju CO2 gjaldi fyrir bíla og byggingar. Þessi aðgerð er frestað að minnsta kosti um eitt ár, formlega til að gefa almenningi og fyrirtækjum meiri tíma til að aðlagast.
Vísindamenn vara við því að aukin notkun kolefniskrafna grafi undan trúverðugleika loftslagsstefnu ESB. Þeir benda á að loforð um losunarminnkunn erlendis sé erfitt að fylgjast með og oft síður árangursrík.
Sendiherra Hoekstra kallar samkomulagið „mikilvæg framfaraskref“, þó hann viðurkenndi að það sé ekki fullkomið niðurstaða. Samkvæmt aðilum varð ESB að geta sýnt samkomulag á væntanlegri loftslagstefnu Sameinuðu þjóðanna í Brasilíu til að forðast alþjóðlegt orðsporsmissi.