Millimarkmiðið fyrir árið 2040 er talið vera mikilvægur áfangi á leiðinni að fullri loftslagshlutleysi árið 2050. Óánægja ríkir um hæð og innihald markmiðsins. Umhverfisráðherrar ræddu málið á fimmtudag en bentu á að ríkisstjórnarleiðtogarnir geti tekið lokaatriðið í næsta mánuði.
Ríkisstjórnarleiðtogarnir munu ræða málið í Brussel 23. október. Eftir það mun dönsk ESB-formennska boða til aukafundar hjá umhverfisráðherrum. Deilan kemur á viðkvæmum tíma. Evrópa þarf að leggja fram trúverðugar tillögur fyrir loftslagstoppi Sameinuðu þjóðanna á næstu misserum.
Án samkomulags eru ESB-ríkin í hættu á að veikja alþjóðlegt hlutverk ESB sem leiðandi afl í loftslagsmálum. Sem neyðarúrræði hefur verið samþykkt „fræðilegur vísbendingartexti“. Slík „yfirlýsing“ er leiðbeinandi en inniheldur ekki bindandi tölur heldur stefnumarkandi tölu. Það á að skýra málið gagnvart umheiminum en halda áfram svigrúmi til innanlandssamninga.
Helsta deiluefni er hvort fjárfestingar utan ESB megi teljast til kolefnisminnkunar. Stuðningsmenn sjá erlenda kolefnisinneign sem tækifæri til að draga úr losun hraðar um allan heim og styðja nýsköpunarverkefni. Andstæðingar óttast að þetta dragi úr hvatanum fyrir ESB-ríkin til að auka eigin aðgerðir.
Loftslagsstefnumaðurinn Wopke Hoekstra leggur áherslu á að markmiðið fyrir 2040 sé nauðsynlegt til að halda stefnu gegn 2050. Án ljósrar millistefnu gæti endanlegt loftslagshlutleysi orðið óljóst. Samhliða bentu sum ríki á nauðsyn þess að meta áhrif á efnahag og orkuöryggi.
Ríki eins og Ungverjaland, Slóvakía, Tékkland og Malta eru á móti of metnaðarfullum texta og stórveldi eins og Þýskaland og Frakkland fara varlega. Hinum megin eru ríki eins og Spánn og Svíþjóð sem vilja ekki lækka markmið of mikið. Núverandi ESB-formennska (Danmörk) reynir að ná málamiðlun fyrir haustið.
Það er þó ljóst að umræður um 2040-markmið munu halda áfram í evrópskri stjórnmálum næstu mánuðina. Útkoman verður lykilatriði fyrir trúverðugleika Evrópu sem alþjóðlegs loftslagsspilara og fyrir stefnu álfunnar næstu áratugi.
Undanfarið hafa tíðkast raddir í mörgum ESB-ríkjum um að stór fjárhagsleg skylduboð séu fram undan (enduruppbygging iðnaðar, uppbygging Evrópsks varnarmála o.fl.) og að áður samþykktar fjárfestingar og stuðningur við loftslag og umhverfi verði seinkaðir til lengri tíma.