Evrópuembættismenn viðurkenna að aðild Úkraínu hafi afleiðingar sem fara lengra en nauðsynlegar umbætur í Kænugarði. Umfang stórra úkraínskra landbúnaðargeira gerir greinilegt að breytingar þurfa einnig að eiga sér stað innan ESB sjálfs. Þetta er ekki einfalt dæmi um staðlaða viðbót við sambandið.
Úkraínskt embættismannafólk segir að í samtölum við fulltrúa Evrópu sé opinskátt viðurkennt að Úkraína sé ekki borið saman við minni lönd sem hafa áður gengið í sambandið. Umfang og uppbygging landbúnaðar greinarinnar setur núverandi evrópskar samkomulögur og stefnumótandi ramma ESB undir þrýsting.
Á sama tíma er viðurkennt að áhyggjur innan aðildarríkja ESB hafa að hluta til sprottið af ímynd sem Úkraína hefur í gegnum árin skapað sjálf. Úkraína var kynnt sem landbúnaðarveldi, sem ímyndaði hjá ESB-partnerum að þessi geiri myndi ná yfirráðum á evrópskum markaði.
Samkvæmt sumum úkraínskum fulltrúum er þessi ímynd ýkt. Úkraína er ekki efst í Evrópu þegar kemur að umfangi útflutnings á landbúnaðarvörum. Þessi hlutlæga greinargerð ætti að hjálpa til við að gera umræðuna um aðild raunhæfari og fjarlægja ýktar væntingar og ótta.
Það sem stendur eftir er að Úkraína er einkum sterk í framleiðslu korntegunda og olífræða og keppir alþjóðlega á þessum sviðum. Á sama tíma er viðurkennt að landbúnaðurinn í Úkraínu býr ekki jafn mikla getu til að skapa mikinn aukinn virði innan landbúnaðarkeðjunnar.
Undirbúningur að aðild að ESB er af úkraínskum fulltrúum sagður ófullkominn. Heildarviðbúnaðurinn er metinn á um fimmtíu til fimmtíu og fimm prósent. Aðeins hluti af samningaviðræðum fær einkunn yfir meðaltali.
Samkvæmt aðilum sem máli skipta er mögulegt að innleiða umbætur innan nokkurra ára undir eðlilegum kringumstæðum, en það krefst tíma bæði fyrir löggjöf og frammistöðu. Hröðar lausnir eru ekki væntanlegar. Sumir heimildir nefna mögulega aðild árið 2028.
Umræðan um umfang og áhrif á bæði evrópskan og úkraínskan landbúnað sýnir að aðild er ekki tæknilegt verk þar sem köss eru afgreiddir, heldur ferli sem raskar gildandi stöðu. Bæði Úkraína og ESB viðurkenna að gagnkvæmar aðlaganir eru óumflýjanlegar og að niðurstaðan muni ráða úrslitum um framtíð evrópskrar landbúnaðarstefnu.