Í svokölluðum „endurkomumiðstöðvum“ eiga innflytjendur að vera staðsettir á meðan áskorun þeirra um hæli er meðhöndluð, eða þar sem hafnað hælisleitendum frá löndum ESB er vísað til baka. Ítalski forsætisráðherrann Meloni hóf slíka starfsemi fyrir nokkrum mánuðum á Albaníu, en hún var afturkölluð af ítölskum dómstólum.
Kristersson og Nehammer lögðu áherslu á að aðeins tuttugu prósent þeirra sem hafnað hefur verið hæli á skilið yfirgefa raunverulega ESB. Kristersson sagði að nýjar aðferðir væru nauðsynlegar til að framfylgja gildandi reglum og tryggja heilindi innflytjendastefnu. Nehammer bætti við að án sameiginlegrar aðgerðar sé trúverðugleiki ESB í húfi.
Áætlunin felur í sér að koma á fót móttökustöðvum í öruggum þriðju löndum, eins og Albaníu eða Serbíu, þar sem innflytjendur geta dvalið þangað til úrlausn þeirra liggur fyrir. Þessi lönd myndu fá fjárhagslegan eða pólitískan stuðning frá ESB í staðinn. Frumkvæðið á að auka skilvirkni brottvísana og einnig sporna gegn ólöglegri innflytjendamálum, að því er Kristersson segir.
Pólitískur þrýstingur til að takast á við innflytjendamál er mikill. Hægri fylkingar í mörgum löndum ESB krefjast harðari innflytjendalaga. Á fundi Evrópuráðsins í október var rætt um hvernig þriðju lönd geti tekið þátt í að stjórna innflytjendastraumum.
Gagnrýnendur gagnrýna áformin. Mannréttindasamtök vara við siðferðilegum vandkvæðum og brotum á alþjóðalögum í slíkum móttökustöðvum. Andstæðingar benda á áhættu þess að „úthýsa evrópskum ábyrgðum“ til landa utan ESB. Samt segja stuðningsmenn að þessi aðferð sé nauðsynleg til að halda innflytjendakerfinu viðeigandi.