Í höfuðborgum Evrópu vex sífellt sannfæring um að Evrópusambandið þurfi að styrkja stöðu sína í heiminum. Alþjóðlegt umhverfi er lýst sem harðara og samkeppnisharðara, með stórveldi sem verja sífellt ákveðnari eigin hagsmuni.
Eitt af aðalumræðuefnum er samkeppnishæfni Evrópu. Iðnaður, tækni og framleiðslugeta eru nefnd sem lykilstólpar. Evrópa þarf að koma í veg fyrir að það verði efnahagslega háð og aftur fyrir önnur stórveldi á sviði efnahagslífsins.
Evrópski framkvæmdastjórinn Séjourne telur að ESB-ríkin þurfi nú virkilega að leggja áherslu á sameiginlegan evrópskan iðnað. Ræða franska framkvæmdastjórans kemur á síðustu stundu fyrir evrópskt ráðstefnusamkomulag um styrkingu sjálfstæðrar stöðu ESB milli þeirra stórvelda eins og Bandaríkjanna og Kína.
Kallið til hraðari aukins samstarfs kemur jafnframt í kjölfar sterkrar viðvörunar frá fyrrum forseta ESB Draghi um helgina í nokkrum stærri evrópskum dagblöðum. Ítalski þingmaðurinn lagði fyrir rúmlega eitt og hálft ár síðan fram tillögu fyrir nýju Evrópusamstjórn Ursulu von der Leyen um að styrkja stöðu evrópskra fyrirtækja.
Einnig Formaður Evrópuþingsflokksins Manfred Weber hjá stærsta pólitíska flokknum í Evrópusamfélaginu, EVP, hvetur opinberlega frá síðasta mánuði um samþættari evrópska stjórnmál, sem kall nær til stuðnings fyrir ESB-sambandsríki. Hann telur að evrópska NATO-ríkin eigi, ef þörf krefur, að verða eigin kjarnorkuveldi með mögulegri nýtingu breskra og franskra kjarnorkuvopna.
Hraðað samþætting stórra evrópskra iðnfyrirtækja, þar með talið varnariðnaðarins, er einnig hluti af viðbrögðum við rússnesku stríðinu gegn Úkraínu og við tollastríðinu sem Bandaríkin hófu gagnvart restinni af heiminum.
Vörninni er einnig sinnt veigamiklu hlutverki í þessari umræðu. Nauðsyn þess að vinna betur saman og styrkja evrópska vopnaframleiðslu er víðtækt samþykkt, meðal annars vegna alþjóðlegrar ófriðarkastala og öryggisáhættu við austurjaðar Evrópusambandsins.
Í sama hug draga á ný upp umræðu um hvernig Evrópusambandið beri að stjórna. Um þetta hefur verið mikið rætt árum saman en litlu hefur verið komið við. Tillögur til að flýta og gera ákvörðunartöku áhrifaríkari mæta enn spurningum um möguleika og nær alltaf reynir einhver forsætisráðherra eða ráðherra að hægja á. Gagnrýnendur segja að Brussel virðist ekkert hafa lært af Brexit.
Samþykktin um einróma ákvörðunartöku í utanríkismálum telst mikilvæg hindrun. Sífellt fleiri evrópskir stjórnmálamenn benda á að þessi regla geti stöðvað ákvarðanatöku og hindri Evrópu í að bregðast hratt og einhugur við. Sérstaklega undanfarin ár hafa komið í ljós oft að við þessar aðstæður er ESB sett fram fyrir leystar staðreyndir af öðrum stórveldum.