Útkoma bresku þingkosninganna gerir vegna kjördæmaskipunar („sigurvegari fær allt“) samanburð á styrkleika stjórnmálaflokkanna næstum ómögulegan. Þó að tilfærsla tuga viðbótarsæta hafi víða verið kölluð „glæsilegur sigur“ Íhaldsmanna er landshlutfallslegur ávinningur þeirra tæplega einn prósentustigi.
Samanborið við úrslitin árið 2017 hækkuðu Tories um u.þ.b. hálfa milljón fleiri kjósendur, úr 42,4 í 43,6 prósent. Í raun náði Boris Johnson ekki meiri fylgi, heldur vann Íhaldsmenn sætin. Að eigin raun unnu Íhaldsmenn sætin vegna þess að Verkamannaflokkurinn og Corbyn misstu fylgi vegna óvinsælda sinna.
And-EVR-æði Nigel Farage var fljótur að skrifa þann Tory-sigur að hluta til á eigin reikning: Brexit-flokkur hans tók ekki þátt með eigin frambjóðanda í tæplega 400 af 650 kjördæmum. Í kjördæmum þar sem Brexit-flokkurinn bauð fram náðu frambjóðendur hans stundum 15 til 20 prósent atkvæða en urðu samt aldrei stærstir né fengu sæti.
Atkvæði Brexit-flokksins fóru til tjóns bæði Verkamannaflokks og Íhaldsmanna eins og fyrstu tölur kjördæma sýna. Á landssvísu fengu Brexit-flokkurinn um 650.000 atkvæði, tæplega 2 prósent. Farage beitir nú þeirri röksemd að þar sem Brexit-flokkurinn tók ekki þátt hafi raunverulegir Brexit-sinnar einir getað kosið Boris Johnson og þannig hjálpað honum að endurkjörast forsætisráðherra.
Fyrir úrslit Verkamannaflokksins gildir eiginlega hið gagnstæða. Verkamannaflokkurinn féll frá 40,0 prósent árið 2017 (sem var fyrir tæpum tveimur árum) niður í 32,2 prósent, stórt fall um næstum átta prósent. Corbyn var flokksleiðtogi einnig 2017. Þessar 32,2 prósent frá þessu sinni eru ekki svo frábrugðnar þeim 35 prósentum sem Verkamannaflokkurinn vann með árið 2005. Enn fremur eru 32,2 prósentin hærri en úrslit2020 og 2015.
Þar sem Íhaldsmenn héldu eigin stuðningsmönnum en Verkamannaflokkurinn missti marga kjósendur, fóru Íhaldsmenn fram úr Verkamannaflokksframbjóðendum í nokkrum tugum kjördæma þar sem munurinn var lítill árið 2017 og náðu þar fyrsta (og eina!) sæti.
Fyrir Frjálslynda demókrataflokkinn eru niðurstöðurnar enn sárari: LibDems bættu landssvísu hlutfallslega mikið. Þeir jukust um fjóra prósentustig, úr 7,4 í 11,5 prósent. En þrátt fyrir það urðu þeir ekki stærstur í einu kjördæmi þar sem þeir voru í forystu, einmitt í kjördæmi flokksleiðtogans Jo Swinson. Sigur SNP í Skotlandi, með 13 viðbótarþingmenn nú alls 48, fór að mestu leyti úr sætum Íhaldsmanna en einnig úr nokkrum sætum Verkamannaflokksins.
Fyrir nákvæman samanburð á innbyrðis stjórnmálastyrkjum breskra flokka þarf að bíða niðurstöðu kjördæma, borin saman við árið áður, reiknuð upp á landssvísu hlutfallslega. En nú er þegar ljóst að það eru ekki milljónir kjósenda Verkamannaflokksins sem hafa snúið sér að Íhaldsmönnum. Þeir tæplega átta prósent sem misstu Verkamannaflokkinn hafa að hluta flutt yfir til SNP, að hluta til til LibDems, kosið á „Verkamannalandinu“ líka Brexit-flokkinn og einnig Íhaldsmenn.