Flest Evrópusambandsríkin eru reiðubúin að koma aðeins meira til móts við óskir Evrópuþingsins og framkvæmdastjórnar Evrópu í nýju sameiginlegu landbúnaðarstefnunni (glb).
Með flestum landbúnaðarráðherrum má semja um auknar landbúnaðargreiðslur vegna aðgerða Green Deal, um hámarksupphæð ESB-styrkja til mjög stórra landbúnaðarfyrirtækja, um upptöku „félagslegra (vinnuréttinda) laga“ og fleiri búfjárhaldsstuðnings til dýravelferðar.
Á óformlegum fjarfundi síðasta mánudag samþykktu flestir landbúnaðarráðherrarnir þessa nálgun gagnvart Evrópuþinginu og framkvæmdastjórninni í tilraun til að gera þriggja aðila samráðið föstudaginn 30. apríl í Brussel farsælt. Fyrirfram hafði forsetaefni ESB, Portúgal, sagt að apríl væri síðasta tækifærið til smáatriðaviðræðna því samkomulagið þarf að nást á super-trilogi 25. og 26. maí. Þessi agri-ráðstefna ber saman við hálfsárs landbúnaðarráðherraþingið.
Hlutfall landbúnaðarfjárveitinga til umhverfis- og loftslagsaðgerða („eco-schemes“) í landbúnaði er nú hækkað af ráðherrum úr upphaflegu 20% í 22% árið 2023 og 2034 og allt að 25% árið 2025. Með þessu fylgja ráðherrarnir fyrri svipuðum eftirgjöf í Þýskalandi. Rökstuðningurinn var að bændur eigi ekki aðeins að fá endurgreitt kostnað við eco-schemes heldur einnig að geta haft hagnað af þeim.
Landbúnaðarráðherrarnir koma jafnframt til móts við þá beiðni frá framkvæmdastjórn Evrópu og Evrópuþingi að þessi langvinna umræða um „félagslegan lágmarkstaðal“ á öllum Evrópusambandslöndum varðandi lágmarkslaun, vinnuréttindi og gegn svartar vinnu verði loks leyst í landbúnaðargeiranum.
Sérstaklega eru tímabundnir (erlendir) vinnuaflsleigir oft enn undirlaunaðir eða misnotaðir við uppskeru í sumum löndum. Nú er verið að hugsa um refsikerfi. Portúgalska ráðherrann Maria do Céu Antunes sagði á mánudag að „við munum leysa það“.
Ennfremur virðist vera mögulegt að ná samkomulagi í trilogi á föstudag um hvernig koma megi í veg fyrir of miklar evrópskar styrkjarflóð til stórra landbúnaðarfyrirtækja. Lönd geta valið á milli þriggja möguleika: hámarks takmörkun (sem skerðir aðeins stórfyrirtækin), prósentuleg skerðing (sem snertir alla), eða endurdreifingu (til hagsbóta fyrir smærri, þar sem aðrir greiða).
Lönd sem ekki taka þátt í þessu geta orðið fyrir skerðingu á greiðslum (þ.e. sekt). Þetta gildir nú þegar um Tékkland, þar sem stærsta landbúnaðarfyrirtækið (Agrofert) er í eigu forsætisráðherrans (Babiš), og þar fá fáir tugir fjárfestanna þrjá fjórðu af landbúnaðargreiðslum ESB.
Minna má segja fimm lönd (Grikkland, Króatía, Kýpur, Ungverjaland og Rúmenía) séu nú enn á móti fyrirhugaðri endurdreifingu landbúnaðargreiðslna vegna þess að þau telja að enn séu ójafnar skiptingar milli ESB-landanna óleystar.
Þrátt fyrir nærgöngli eru enn næg hindranir og ágreiningar sem geta valdið því að trilogi-samningurinn mistakist. Í mörgum atriðum geta einstök lönd staðið fast á sínu og framkvæmdastjórar ESB eða Evrópuþingið getur haldið fast í sín stefnumál og sýn. Spurningin er hvort þau haldi fast í fulla réttlæti sitt eða sætti sig einnig við helminginn eða minna.
Slík sprengjuleg, óleyst umræðuatriði eru meðal annars áframhaldandi minnkun efna eins og varnarefna (minna en 50% árið 2030), minni áburður (minna en 20% árið 2030), lífrænn landbúnaður á 25% af landbúnaðarsvæði (annað hvort eingöngu ræktarlandi eða allri landbúnaðarlóð), friðun svæða við vatnsbakka (hversu mörg metrar?) og veltiplöntur á ræktarlandi (3, 4 eða 5%).
Í nýju glb-stefnunni verður hluti af framkvæmd, eftirliti og stjórnun fluttur aftur til ESB-ríkja, sem geta jafnvel falið héraðs- og sveitarstjórnum þessar skyldur. Þannig verður evrópsk landbúnaðarstefna minna einsleit og þvingandi, og hægt verður að fá millibilsráðstafanir og undantekningar eftir landi.
Framkvæmdastjórn Evrópu mun semja við hvert ríki um þeirra nálgun og framkvæmd á skilyrðum ESB-styrkja.