Í Evrópu eru einnig unnar nýjar reglur um lítil pakkasendingar.
Það sem Bandaríkin hafa gert er í kjölfar niðurfellingar undanþágu sem gerði lengi kleift að lítil pakka komust inn í landið án innflutningsgjalda. Þannig gátu bandarískir neytendur pantað ódýrt frá erlendum vefverslunum.
Í framkvæmd þýðir nýja reglan að litlar sendingar verða nú meðhöndlaðar eins og stærri innflutningsflæði. Þetta gildir því líka um „einfaldar“ sendingar. Bæði viðskipta pakkaþjónustur og póstfyrirtæki verða nú að greiða innflutningsgjöld og stjórnunarkostnað þegar pakkar koma til Bandaríkjanna. Þetta veldur töfum, hærri verði og óvissu um endanlega afhendingu.
Afleiðingin er að tugir landa taka nú ekki á móti pökkum með Bandaríkin sem endanlegt áfangastað. Póstþjónustur vilja ekki leggja óljós gjöld eða áhættu þess að pakkar séu haldnir í Bandaríkjunum á herðar viðskiptavina sinna.
Bandaríska póstdreifingin réttlætir nýju gjöldin með rökum um að sendingar frá erlendum löndum hafi í mörg ár ekki greitt þyngdar- eða stjórnunargjöld sem giltu fyrir innlenda sendendur og póstfyrirtæki.
Í Evrópusambandinu eru einnig áform um skatt á komu litlu pakkanna. Brussel íhugar samræmdan aukagjald upp á tvo evrur á alla innflutta pakka, óháð þyngd eða verðmæti. Þetta á að einfalda stjórnsýslu og koma í veg fyrir að stór fjöldi ódýrra vara verði pantaður utan ESB.
Auk þess vill Brussel nota gjaldið til að auka eftirlit tollstjóra með flutningi á vörum frá löndum utan ESB, hvort þær uppfylla allar kröfur sambandsins. Þetta á sér sérstaklega stað varðandi kröfur um endurnýtt hráefni, umhverfi og öryggi. Slíkt eftirlit er næstum engin núna.
Mismunurinn á milli bandarísku aðgerðarinnar og evrópsku áætlanna er skýr. Í Bandaríkjunum er um innflutningsskatt að ræða sem er aukagjald miðað við verðmæti og þyngd pakkans og því einstaklingsbundinn og breytilegur eftir sendingaraðferð. Evrópusambandið kýs hins vegar fasta gjaldtöku upp á tvö evrur á pakkann og þannig eru aukakostnaðurinn fyrirsjáanlegur og takmarkaður.
Hinn nýji farvegur leiðir til spennu á alþjóðavettvangi. Útflutningslönd óttast að vörur þeirra verði erfiðari í aðgangi til bandaríska og evrópska markaðarins. Fyrir einstaka neytendur getur þetta þýtt að netverslun á vörum verði sífellt óaðlaðandi.