Héraðsyfirvöld í kantónunni Graubünden í Sviss hafa veitt leyfi til að skjóta úlfi. Það er mögulegt að skjóta úlfum þar sem Sviss, sem er ekki aðili að ESB, rýmkaði veiðilögin á síðasta ári.
Austurrískur sérfræðingur í úlfum og landslagi segir að rýmkaða svissneska lögin séu gott fordæmi fyrir nýja úlfastefnu ESB.
Í sumar voru um það bil 60 kindur í Graubünden teknar af úlfum í árásum, þar af tíu á háum beitilandi við þorpið Klosters. Þar áttu sér stað 15 árásir þar sem úlfarnir drápu yfir 10 kindur á friðlýstum beitilöndum og uppfylltu þannig lagaleg skilyrði fyrir veiðileyfi.
Áður fyrr voru strangari skilyrði í Sviss sem gerðu það að verkum að veiðileyfi var aldrei veitt. Árið 2020 var haldin þjóðaratkvæðagreiðsla um hugsanlega endurupptöku úlfaveiða en hún var felld með afar litlum meirihluta. Þrátt fyrir það ákvað svissneska ríkisstjórnin að hlusta á minnihlutann. Veiðin hefur þó ekki verið frelsað 'óhóflega', en undantekningar hafa verið rýmkaðar.
Í svissnesku veiðilöggjöfinni segir nú að með DNA-rannsókn hafi verið staðfest að sami úlfurinn hafi ráðist að sauðfé að minnsta kosti fimmtán sinnum á fjórum mánuðum. Þá þurfi að hafa særst eða dáið að minnsta kosti tíu dýr. Fjölmannasafnið þurfi einnig að hafa verið varið eða vaktað með girðingum eða varðhundum.
Leyfið gildir aðeins fyrir þann eina úlf. Fyrir nokkrum mánuðum var annars staðar í Sviss, eftir að leyfi hafði verið veitt, skotinn 'röngur' úlfur. Sviss drepur ekki úlfa til að halda innrásarfjölda hópa niðri, heldur leyfir aðeins að skjóta þeim úlfum sem eru þekktir sem sauðfjárdrápamenn.
Það má heldur ekki veita of mörg leyfi á stuttum tíma. Fjöldi úlfa sem má drepa í kantónu má ekki fara yfir helming ungra úlfa í hópnum.
Gregor Grill, austurrískur úlfasérfræðingur hjá Bændasamtökunum í Salzburg, telur að einnig í ESB-ríkjum eigi almenningur að fá að hafa atkvæði um stjórnun fjölda úlfa. Í sífellt fleiri ríkjum innan ESB eru umræður um "óþægindi," þar sem úlfarnir hafa frá austri og suðri leitað sér æ meira nýrra svæða í norður og vestur Evrópu.
Grill segir út í hött að halda því fram að menn og úlfar geti lifað friðsamlega saman. Hann bendir á að þótt hver tegund hafi sitt eigið búsvæði og lífsrými, þá sé FHH-búsvæðisreglugerðin úrelt þar sem úlfurinn sé ekki lengur á rauðu listanum yfir ógnaðartegundir. „Það er algjör brandari að sækjast eftir samvist meðal manna og kjötiðara, því slíkt hefur aldrei verið til.“