Samþykki á skýrslu framkvæmdastjórnarinnar krefst kvalifiserðrar meirihluta: a.m.k. fimmtán ESB-ríki með samtals 65 prósent af íbúafjölda ESB verða að samþykkja hana. Pólitíska jöfnureiknin reynist þó flókin, þar sem álitum er mjög misjafnt varðandi endurúthlutun hælisleitenda og fjárhagslegan stuðning.
Nýja löggjöfin kveður meðal annars á um að hælisumsóknir megi nú þegar leggja fram hjá skrifstofum ESB utan ESB-ríkjanna, og að hælisleitendur geti verið tímabundið staðsettir í móttökumiðstöðvum utan landamæra ESB meðan beiðni þeirra er unnin. Ítalía reyndi á síðasta ári að gera það sjálf en það er í ósamræmi við núverandi reglur ESB og var snúið við af dómstólum ESB.
Tafirnar hafa leitt til gagnrýni í Evrópuþinginu. Evrópuþingmaðurinn Birgit Sippel, aðalumboðsmaður í viðræðum um innflytjendasamkomulagið, vill að framkvæmdastjórnin axli ábyrgð á að hafa ekki staðist tímamörkin. Hún hefur hvatt til neyðarfundar í nefndinni um borgaraleg réttindi til að ræða afleiðingar hugsanlegra tafa.
Einnig hefur spenna aukist milli ESB-ríkjanna sjálfra. Pólland og Ungverjaland mótmæla skyldusamskiptum um samstöðu, á meðan Belgía hefur tilkynnt að taka ekki við nýjum hælisleitendum heldur aðeins leggja fram fjárhagslegan stuðning.
Skýrsla framkvæmdastjórnarinnar á að staðsetja hvaða ESB ríki verða fyrir innflytjendaþrýstingi og hversu margir hælisleitendur þurfi að flytja „annarra staða“ til. Greiningin er byggð á fjölda hælisumsókna, veittum stöðugildum og tiltækri móttökukapaciteti.
Ríki geta valið hvernig þau leggja sitt af mörkum: með því að taka við hælisleitendum frá ofálögðum ríkjum, greiða 20.000 evrur fyrir hvern ekki-fluttan einstakling eða leggja til fjármagn til rekstraraðstoðar, til dæmis vegna móttökumiðstöðva eða stjórnsýsluúrvinnslu. Þetta er fest í lög í innflytjenda- og hælisamkomulaginu sem samþykkt var árið 2024.
Í millitíðinni hefur framkvæmdastjórnin kynnt nýjan lista yfir sjö svokölluð „örugg lönd“: Kosovo, Bangladess, Kólumbíu, Egyptalandi, Indlandi, Marokkó og Túnis. Þess vegna er hægt að hafna hælisumsóknum frá hælisleitendum frá þessum löndum fyrr og þeir geta verið sendir til baka til þeirra landa.
Mannréttindasamtök gagnrýna þennan lista harðlega. Samtök eins og EuroMed Rights segja að lönd eins og Túnis, Egyptaland og Marokkó séu alls ekki örugg vegna alvarlegra mannréttindabrota. Framkvæmdastjórnin heldur þó því fram að listinn takmarki ekki réttindi hælisleitenda og sé nauðsynlegur fyrir samræmt evrópskt kerfi.