Mikilvægur hluti áætlunarinnar er að umsóknir frá fólki frá löndum sem talin eru "örugg" geti verið metnar og hafnað hraðar. Hugmyndin á bak við þetta er að meðferðin geti þá styttst. Þetta á meðal annars við um umsækjendur frá Bangladess, Kólumbíu, Egyptalandi, Indlandi, Marokkó, Túnis og Kósóvó.
Hvað "öruggt" nákvæmlega þýðir og hversu oft listi yfir „örugg lönd“ geti verið endurskoðaður er enn óljóst.
Einnig mun skipta máli hvert einstaklingur gæti verið sendur „bráðabirgðalega“ meðan beðið er eftir meðferð hælisumsóknar hans/hennar. Þetta snýr að áformum um að umsækjendur geti verið sendir til lands utan ESB sem talist er öruggt, jafnvel þó að það sé ekki upprunaland þeirra.
Samkvæmt gagnrýnendum hefur enn ekki verið útfært hvernig verði tryggt að einstaklingar fái raunverulega vernd í því landinu sem þeir eru sendir til bráðabirgða.
Annar hluti þeirrar tillögu sem ESB-ráðherrar og stjórnmálamenn hafa samþykkt snýr að brottvísun: að hraðara verði tekið til brottvísunar einstaklinga sem hafa ekki fengið dvalarrétt. Samkvæmt framkvæmdastjórn ESB snúa „þrír af hverjum fjórum“ hafnaðra hælisleitenda við eftir neituninni en fara ekki aftur til upprunalands síns. Þetta þarf að breytast samkvæmt áformunum.
Til að tryggja þetta eru nefnd harðari úrræði, svo sem lengri gæslu meðan beðið er eftir brottvísun, harðari eða lengri innreisubann og nýjar skyldur fyrir ólöglega dvalandi einstaklinga sem verða að yfirgefa landið. Samkvæmt gagnrýnendum er enn ekki ljóst hvaða tryggingar gilda í þessum aðstæðum og hvernig eftirlit verður með því.
Mannréttindi og réttaraðstoð eru endurtekin þráttur. Áhyggjur hafa verið nefndar varðandi varðhald, brottvísanir og að senda fólk til landa utan ESB á meðan jafnframt er undirstrikað að virða þurfi réttindi. Sumir þættir vantar enn nákvæmar útskýringar á hvernig þetta verður unnið í framkvæmd.
Pólitískt hefur innflytjendapakki þetta vakið deilur: mið-hægri og íhaldssamir hópar fengu stuðning frá róttækum eða öfgahægri flokkum, sem leiddi til gagnrýni og ásakana um „samvinnu við hægri öfl“ frá frjálslyndum og mið-vinstri hópum. Samt sem áður leggja talsmenn áherslu á að þörf sé á harðari stefnu til að ná tökum á flutningum fólks.
ESB-ríkin eru enn ósammála um mikilvægan þátt nýju nálgunarinnar: dreifingu húsnæðis fyrir samþykkta hælisleitendur milli 27 ESB-ríkjanna. Sum ESB-lönd vilja ekki taka við hælisleitendum frá öðrum ESB-löndum. Í þeim tilfellum þurfa slík ríki að greiða hlutdeild í kostnaði við móttöku hælisleitenda í hinum ESB-ríkjunum.