Í ályktun um fjárlög ESB eftir árið 2027 hvetur Evrópuþingið til sveigjanlegra og markmeira langtímafjárlaga. Aukið alþjóðlegt óstöðugleiki og landafræðileg togstreita, þar á meðal að draga Bandaríkin sig úr alþjóðasviðinu, krefjast, samkvæmt Evrópuþingmönnum, hærri útgjalda.
Þingið viðurkennir að meira fjármagn sé nauðsynlegt til varnarmála, stríðsins í Úkraínu, efnahagsvaxtar og loftslagsmála. Evrópuþingmenn vilja þó að þessi auknu útgjöld verði ekki á kostnað félags- og umhverfisstefnu né annarra núverandi forgangsverkefna ESB. Ráðandi álitsgjafar efa þó hvort slíkt verði hægt að viðhalda til lengri tíma.
Samtímis gagnrýnir þingið harðlega fyrirhugaða fjármögnunaruppbyggingu framkvæmdastjórnarinnar. Sérstaklega er mótmælt áætluninni þar sem hvert ESB-ríki útbúi sér sitt eigið þjóðarsjóðsáætlun (líkt og með endurreisnarsjóðina fyrir kórónu), þar sem Evrópuþingmenn telja að í þessu fyrirkomulagi skorti nauðsynlega gagnsæi og þinglega eftirlitsgetu.
Evrópuþingið er heldur ekki sátt við hið fyrirhugaða Samkeppnissjóð sem framkvæmdastjórnin hefur lagt til.
Auk þess krefjast þjóðkjörnir fulltrúar þess að aðgangur að fjármagni ESB verði áfram tengdur við fylgni við grundvallargildi Evrópu og réttarríkið. Nýtt kerfi skilyrða á að tryggja að borgarar í aðildarríkjum verði ekki refsað vegna stefnu ríkisstjórna sinna.
Þá eru einnig áhyggjur af fjármögnun kórónuendurreisnarsjóðsins. Samkvæmt Evrópuþinginu má ekki endurgreiðsla skulda þessa sjóðs ganga á annan fjármagnsramma ESB. Því er lögð áhersla á að finna nýjar tekjulindir fyrir ESB og útiloka ekki sameiginleg lán til að takast á við þverþjóðlegar áskoranir.
ESB-ríkin munu einnig taka afstöðu til fyrirhugaðs langtímafjárlagaramma. Að því loknu hefjast svo svo kallaðar þríhliða samningar þar sem ESB-ríkin, Brussel og Evrópuþingið þurfa að ná samstöðu um sameiginlega afstöðu.