Nýja áætlunin á að einfalda fyrir fyrirtæki og fjárfesta að leggja peninga í verkefni sem stuðla að náttúruendurnýjun, svo sem viðgerðir votlendis, skóga eða strandsvæða.
Umhverfisnefndarmaðurinn Jessika Roswal leggur áherslu á að slík fjárfesting sé ekki aðeins góð fyrir umhverfið heldur geti hún einnig verið arðbær. Hún segir að náttúruvernd hafi verðmæti sem nú sé ekki nægilega nýtt.
Með þessari áætlun tekur Brussel þátt í eldri verkefnum sem snúa að því að nota einkafjármuni í önnur umhverfismarkmið. Til dæmis hafa lengi verið samstarfsaðilar einkageirans við að bæta loftgæði, draga úr vatnsmengun og efla sjálfbæra landbúnaðarhætti. Brussel vill með þessari nýju tillögu beita sömu rökfræði á líffræðilega fjölbreytni.
Kjarninn í áætluninni eru svokallaðir „náttúrukröfur“, sem eru tegund viðskiptabærra hlutabréfa sem eiga að gera áhrif verkefna á náttúruna mælanleg. Slík verkefni fá þá einhvers konar samþykktarstimpil ESB. Ætlunin er að skapa sjálfviljugan markað fyrir þessar kröfur, auk núverandi opinberra fjármögnunar.
Umhverfissamtökin bregðast við með blönduðum hug, þau sjá tækifæri til að fleiri fjárfestingar flæði til náttúruverkefna en vara við að einkafjármunir megi ekki vera í stað opinberra fjárframlaga. Brussel verði að halda sjálft áfram að fjárfesta nægilega í náttúruvernd. Án sterkra opinberra skuldbindinga gæti tillagan – að þeirra mati – orðið blekking sem felur vandamálin sem fyrir eru.
Önnur áhyggjuefni eru að áætlun þessi gæti leitt til „grænvöskunar“, þar sem fjárfestar geti keypt sér grænt orðspor með tiltölulega litlum framlögum. Ef fyrirtæki geta með náttúrukröfum krafist umhverfisvinninga án þess að draga úr eigin skaðlegum starfsemi gengur af lítt varanlegum aðgerðum.
Framkvæmdastjórn Evrópu viðurkennir þessa áhættu og lofar að koma á fót strangt ramma fyrir gegnsæi og eftirlit. Framkvæmdastjórnin vill – samkvæmt eigin orðum – koma í veg fyrir að nýja kerfið opni á misnotkun eða óréttmætar kröfur um vistfræðilega ávinnslu.
Áætlunin er hluti af víðtækari viðleitni ESB til að framfylgja lögum um náttúruendurbætur og ná markmiðum Evrópsku grænu samkomulagsins. Samkvæmt framkvæmdastjórninni þarf umtalsverðar auknar fjárhæðir árlega – tugir milljarða evra – til náttúruendurbóta, og getur einkafjármögnun þar gegnt lykilhlutverki.