Evrópusambandið hefur ákveðið að stofna ekki nýjan sérstakan sjóð til að greiða fyrir fóstureyðingum í Evrópu. Með þessu hafnar það undirskriftasöfnun sem studd var af yfir einu milljón Evrópumanna í gegnum borgarafrumvarpið My Voice, My Choice.
Þetta frumvarp krafðist þess að ESB setti reglugerð sem gerir löndum kleift að veita fóstureyðingaraðstoð erlendum konum sem ekki hafa aðgang að slíku í eigin landi og þurfa því að ferðast til annars ESB-ríkis. Samkvæmt Evrópusambandinu er slíkt nýtt úrræði ekki nauðsynlegt því núverandi styrkir eru þegar tiltækir.
Kostnaðarendurgreiðsla
Sambandið vísar til Evrópska félagslega sjóðsins Plus (ESF+). Sá sjóður er ætlaður til að draga úr ójöfnuði og veita félagslega stuðning. Samkvæmt sambandinu geta ESB-lönd nýtt þennan sjóð til að veita stuðning, að því tilskildu að það sé í samræmi við þjóðarleg lög þeirra.
Promotion
ESF+ sjóðurinn getur m.a. verið notaður til að endurgreiða kostnað fyrir konur sem þurfa að ferðast til annars lands vegna fóstureyðingar. Virkjarar leggja áherslu á að það snúist ekki einungis um læknisfræðilegan kostnað, heldur einnig ferðakostnað þegar hann er nauðsynlegur.
Þjóðlegt stefnumótun
Ábyrgðin liggur skýrt hjá ESB-ríkjunum sjálfum. Þau ákveða hvort og hvernig þau nýta sjóðinn, velja verkefni og setja upp sín eigin stjórn- og eftirlitskerfi. Í sumum löndum er sjóðurinn þegar nýttur til heilbrigðisþjónustu; í öðrum löndum getur þurft að laga forritin fyrst.
Evrópuþingið tók í desember undir tillögu borgarafrumvarpsins. Á sama tíma bentu andstæðingar á að fóstureyðingarmál séu samkvæmt samningum þjóðleg málefni.
Vonbrigði
Frumkvöðlarnir kalla ákvörðun sambandins sigur þar sem það hefur í fyrsta sinn skýrt staðfest að ESB-fé megi nota til að styðja aðgang að þjónustu um fóstureyðingar. Á sama tíma lýsa þeir vonbrigðum yfir að engin sérstök og aukin fjármögnun verði veitt.
Samkvæmt Evrópusambandinu býður núverandi sjóður upp á næga möguleika. Meðlimaríki sem vilja geta fljótt veitt stuðning um núverandi styrkjarásir, samkvæmt Brussel. Nú færist athyglin frá Brussel til þjóðríkjanna, sem þurfa að ákveða hvort þau muni nýta sér þessa möguleika.