Með nýju reglunum mega ESB-lönd, ef þau vilja, leyfa notkun Renure umfram núverandi hámark sem gildir fyrir dýraáburð. Þetta hámark er skráð í Evrópuráðsreglugerðinni um níturefni (Nitraatrichtlijn) og verður breytt innan skamms.
Brussel getur nú tekið næstu skref. Áætlað er að fyrir sumarið verði kynnt endurskoðun á Vatnrammarammi og Níturefnarammatilskipuninni (viðfangsefni Habitat- og Fiðrildarammarammi). 18. febrúar fer fram viðræða við hagsmunaaðila, stjórnað af Evrópuþingmanninum Hansen (landbúnaður) og Roswall (umhverfi). Fyrri hluta ársins má einnig búast við aðgerðaáætlun fyrir tilbúinn áburð.
Notkun hreinsaðs dýraáburðar er hugsuð sem valkostur við hefðbundinn efnatækan áburð. Með því að endurheimta næringarefni úr áburði getur bændur nýtt sér í meira mæli vörur sem þegar eru tiltækar innan eigin bú eða svæðis.
Evrópusambandið tengir nýju möguleikana við skilyrði um vatns- og umhverfisvernd. Reglurnar beinast áfram að því að koma í veg fyrir mengun af völdum nítrats í landbúnaði. Ekki verður heldur leyft að nota aðferðina á viðkvæmustu svæðunum.
Serstaklega í Þýskalandi og Írlandi verður með nokkurri spennu beðið eftir nákvæmri orðalagi nýrra reglna, þar sem Írland nýtir sér nýtt undanþáguferli til að fylgja eftir þeim breytingum sem umhverfisstjórinn Roswall kynnti. Það þarf að tryggja að Írar framkvæmi fleiri og betri mælingar „á staðnum“ og forðist viðkvæm vatnasvæði á nokkrum ánna.
Í Þýskalandi ríkir enn stöðnun milli alríkisyfirvalda í Berlín (sem hafa gert umhverfissamninga og landbúnaðarsamning við Brussel) og nokkurra sambandsríkja sem neita að setja auknar takmarkanir á viðkvæmum svæðum. Brussel getur nú aftur endurvakið „gömul“ milljónasektarákvæði.
Markmið Renure-aðgerðarinnar er að draga úr háð á innfluttum skordýraeiturum, sérstaklega frá Rússlandi. Samkvæmt framkvæmdastjórninni getur það stuðlað að sjálfbærara og sterkari evrópskum landbúnaði.
Einnig gerir framkvæmdastjórnin ráð fyrir að nýju reglurnar geti skapað fjárhagslegan ávinning fyrir bændur. Minni háð á innfluttum vörum getur fækkað kostnaði við áburðargjöf.