Athygli beinist nú að Grænlandi eftir að bandaríski forsetinn hefur endurtekið lýst yfir að Bandaríkin þurfi svæðið fyrir sína landsöryggisstefnu. Í þessu var ekki útilokað að öllum ráðum, þar með talið hernaðarlegum, yrði beitt.
Þessar yfirlýsingar hafa komið NATO í einstaka stöðu. Núverandi hernaðarlegir áætlanir bandalagsins byggja á því að óvinir koma utan frá. Fyrir aðstæður þar sem einn NATO bandamaður ógnaði öðrum NATO bandamanni er engin tiltekin aðgerðaráætlun til staðar.
Danmörk og Grænland hafa því farið fram á bráðafund með bandaríska utanríkisráðherranum Rubio, en hann hefur þangað til hafnað því. Samkvæmt yfirlýsingum frá Grænlandi og Danmörku er markmið þessa fundar að fá skýrleika um bandarískar áætlanir.
Danski forsætisráðherrann varaði opinberlega við því að hernaðaraðgerð eins NATO bandamanns gegn öðrum myndi stöðva allt, þar með talið NATO sjálft og þá öryggisuppbyggingu sem hefur verið unnin yfir áratugi.
Jafnvel án raunverulegra hernaðaraðgerða hefur tónn bandarísku yfirlýsinganna þegar haft áhrif. Í mörgum viðbrögðum er því fagnað að aukin áróðursræðu eykur á sjálfstæði og traust innan bandalagsins.
Að Bandaríkjamenn hylma ekki yfir möguleikanum að beita hernaðarlegum ráðum sannaði nýlega þegar þeir sprengdu nokkra hraðskreiða fíkniefnabáta og aðgerðir þeirra í hernaðaraðgerð voru beint gegn forseta Venesúela.
Margvíslegir evrópskir leiðtogar hafa opinskátt lýst stuðningi við Danmörku og Grænland. Þeir hafa bent á að þetta snúist ekki bara um tvíhliða átök heldur mál sem snertir alla Evrópu.
Innan NATO heyrist varað við því að einungis það að ræða um þessi mál sé skaðlegt. Bandalagið byggir á gildum og trausti, og hugmyndin um að ógnin komi innan frá er talin veikja bandalagið.
Einnig er athugað að nýja bandaríska varnarmálastefna og öryggisstefna gefur til kynna að Bandaríkin stefni að yfirráðum yfir öllu vesturhveli jarðarinnar. Hernaðarlegur áhrifavaldur Bandaríkjanna nær ekki lengur einungis til suðurs yfir „Ameríkugolfinn“ og „bakgarðinn“ miðsvæðis- og suður-Ameríku, heldur nú einnig til norðausturs.
Í þessu ljósi virðist Washington yfirgefa Úkraínu til Rússlands og Evrópusambandsins. Evrópubúar þurfa greinilega að taka tillit til þess að ógnin kemur ekki aðeins úr austri, heldur skapast nú líka óvissa, truflun og erfiðleikar úr vestri.
Að lokum leggja margir hernaðargreiningaraðilar áherslu á að bíða sé ekki valkostur. Evrópskar raddir segjast þurfa skýrleika um framtíð Grænlands og NATO, þó því sé einnig viðurkennt að engin tiltekin aðgerðaráætlun sé til fyrir slíka kreppu.